CHMIEL

Kojarzy się najczęściej ze sztucznie stworzonym lasem wysokich tyczek na plantacjach oplecionych jego pędami. Starodawna to na naszych ziemiach uprawa. Pieśń „Oj chmielu, chmielu” pochodzi z XVI w., a mowa w niej o właściwościach chmielowego piwa. Technologia produkcji tego napoju znana była u nas od dawna, a jego wpływ na organizm człowieka znakomicie oddają stare polskie przysłowia, jak: „Ludziom odmiana od chmielu dana”, „Nie lubi chmiel za stołem cicho siedzieć”, „O chmielu, chmielu czynisz głupich wielu”. Z szyszkowatych owoców otrzymuje się także tzw. mączkę chmielową stosowaną w lecznictwie oraz eteryczny olejek chmielowy, żywice, substancje gorzkie i garbniki. Warto wiedzieć, że włókna z pędów chmielu służą czasami do sporządzania grubych tkanin, a młode pędy mogą być spożywane jako sałata. W krajobrazie Polski możemy spotkać niezdrewniałe pędy chmielu zwyczajnego (Humulus lupulus) w wilgotnych zaroślach, olszynach i wiklinach. Należy on do rodziny konopiowatyeh i jest byliną. Ciekawa ta roślina wspina się na podpory dzięki wijącym ruchom łodyg w prawo i dodatkowo umocowuje się za pomocą haczykowatych włosków czepnych. Dorasta do wysokości 3—6 m. Kwiaty męskie i żeńskie rozwijają się na oddzielnych egzemplarzach. Kwiatostany żeńskie są żółtozielone i przypominają wyglądem szyszki. Chmiel kwitnie od kwietnia, a owoce dojrzewają latem, w sierpniu i wrześniu. Rozmnaża się też przez odroślą. Do obsadzenia pergoli, krat ogrodowych i murów szczególnie dobrze nadaje się odmiana o liściach żółtawych (v. aureus).

Cześć, mam na imię Katarzyna i moim hobby jest łowienie ryb. Pokochałam to zajęcie odkąd tylko pokazał mi je mój wujek. Uwielbiam też jeździć na rowerze oraz wiele innych zajęć. Na tym blogu chciałabym wam wszystko opowiedzieć!